الباب التاسع و العشرون فى فضائل السخاء و الكرم و الايثار الآيات ( 1 ) وَ لا يَأْتَلِ أُولُوا الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَ السَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبى وَ الْمَساكِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ! ترجمه : تقصير مكنيد از خداوندان فضل و توانگرى ، در آنكه خويشان و درويشان و كسانى را كه در راه خدا هجرت كرده باشند ، مال دهيد « 1 » ! ( 2 ) ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ ، وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ . ترجمه : هر مالى كه نفقه ميكنيد به جهت خود ميكنيد ، و بدان رضاى خدا اكتساب ميكنيد . ( 3 ) وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ . وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِي آتاكُمْ ! ترجمه : ايثار كنند مؤمنان و درويشان را بر خود اگرچه محتاج باشند . بدهيد ايشان را از مالى كه خدا داده است شما را ! ( 4 ) وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ . وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ . ترجمه : هر مالى كه خرج ميكنيد عوض آن تمامى با شما دهند و بر شما ظلم نكنند . در وصف مؤمنان ميگويد كه : از آنچه روزى ايشان كرده‌ايم نفقه ميكنند .

--> ( 1 ) - ترجمه درست نمىنمايد و گويا « نكنند خداوندان . . . دهند » بايد باشد .